Hüzün bana çok yakışır

Yazar: admin    Yorum Yok

 Hüzün

Hüzün bana çok yakışıyor galiba. Gerçi hüzün en çok hüzünlenmeyi bilene yakışıyor ama neyse… hüzünlenmek… ne garip birşey. Kimimiz takımımız mağlup olunca hüzünleniyor kimimizi bir filmin en can alıcı sahnesinde. Kimimizde eskiyi hatılatan bir şarkının melodisinde , nakaratında hüzüne bürünüyor… Neye ne şekilde hüzünlendiğimizin ne önemi var ki? Sonuçta bürünülen ruh hali aynı…

Hüzün saati gene geldi sanırsam bana. Benim hüzün sebebim eskilerden hem de çok eskilerden… hani bir yara vardır bir türlü kapanmayı bilmez… bazen bir şarkı kanatır , bazende bir filmin en duygusal anı… Aklınıza gelir… Ansızın içinizde bir sızı hissedersiniz. Artık yıllar size tecrübe kazandırmıştır. Bilirsiniz o acıya o sızıya bir çare bulmak imkansız. Ne zaman nerde kanayacağı belli olmaz. Ve siz ömrü hayatınız yaşadıkça kanamaya devam edecek… Siz hatırlayacaksınız o kanayacak…

Beklenen bir son… Kaçışı yok… Nafile yaptığınız herşey… Ne yeni birini sevmeniz; ne de çoluk çocuğa karışmanız unutturmaz onu… Nasıl unutabilirsiniz ki zaten… Çok sevmişsinizdir… Hatta sevmek sözcüğü bile yaşanılan yaşadığınız duygunun tam karşılığı değildir.. belkide o ruh haline o duyguya karşılık gelen söz haznesi ÖLÜMdür… Hani derler ya yaşarken ölmek… Bu olmak gerek… Ölmesienizde ölümün kıyısında dolandırıyordur sizi…

Varsın olsun ama… Bu acı da bu hüzün de bu karartlılı günler de yaksın içimi… Bularla yaşamakda güzel.. Aslında fazla birşey istememiştim ben;

Ben senle sivas caddesinde bir akşam üstü el ele dolaşmayı istemiştim… Sadece senle bir başkası ile değil o nedenledirki bir başkasını yanıma koyamayışımın sebebi budur. İlla bir akşamüstü olmasına da gerek yok Sen ol yanımda sabahın seheride olur güneşin dünyayı senin beni yaktığın gibi yaktığı saatlerde olurdu. Sadece senin olman yeterdi bana…