Güzel ülkemin güzel günleriydi o günler..

Kaygısızlarımız vardı, ayrılsakta beraberimiz, Yedi tepe istanbulumuz, Yedi numaramız,
ikinci baharımız vardı…
Şimdiki gibi amcasının karısını altına itmeye çalışanlar yoktu…
Karımı km halime bıraktı gibi düşünen kocalar yoktu…
150,000 dolarlar uçuşmuyordu havalarda…
İstanbula gelen saf ve iyiniyetli kızımız tescilli orospu olmuyodu dizlilerde…

Herşey ne kadar değişti değilmi kısa zamanda.
Ya ozamanlar çocuktuk, gençliğe yeni adım atıyodurduk o yüzden diziler bize güzel geliyordu
mesela size KAYGISIZLAR dizisinden küçün bir sahne anlatayım… Kültiğin ve adamları arasında geçiyor

kültigin ve adamları gece araba soymak için dolaşırlar:
k- şu feneri ver bakiym.
(fenerin düğmesine basar ama fener yanmaz.)
k- ne lan bu fenerin hali?
a- abi valla defans iyide orta saha kötü biraz.
k- onu mu diyom lan? bu fener niye yanmıyo?
a- abi belkide piller kesilmiştir, birazdan gelir.